แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนของริน ปลุกให้เธอตื่นจากภวังค์แห่งความฝันที่สับสน เธอใช้เวลาทั้งคืนที่ผ่านมาครุ่นคิดถึงบทสนทนากับวิทย์ ความรู้สึกผิดที่เขาแสดงออกมา และความหวังที่เขาถ่ายทอดมา รินลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองไปรอบๆ ห้องนอนที่ประดับประดาอย่างหรูหรา เธอไม่คุ้นเคยกับที่นี่เลย แม้ว่าจะเป็นบ้านของพ่อแท้ๆ ของเธอก็ตาม ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่ควรจะทำต่อไป ประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของแพรวาที่เดินเข้ามา “อรุณสวัสดิ์จ้ะ ริน” แพรวายิ้มให้เธอ แต่รอยยิ้มนั้นดูไม่จริงใจนัก “คุณ...” รินเรียกชื่อแพรวาอย่างตะกุกตะกัก “ไม่ต้องเกร็งนะจ้ะ” แพรวาเดินเข้ามาใกล้ “ฉันรู้ว่าเธอคงอึดอัดใจที่ต้องมาอยู่ที่นี่” “แล้วคุณมาทำไมคะ” รินถามเสียงเย็น แพรวาถอนหายใจเบาๆ “ฉันอยากจะคุยกับเธอเรื่องเมื่อวานนี้” “เรื่องเมื่อวานนี้...” รินทวนคำ “เรื่องที่คุณ...โกหก” แพรวาก้มหน้าลง “ฉัน...ฉันขอโทษนะริน ฉันรู้ว่าฉันทำผิด” “ผิด? คุณคิดว่ามันเป็นแค่ความผิดเล็กๆ น้อยๆ เหรอคะ” รินถามเสียงดังขึ้น “เปล่า...ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น” แพรวาเงยหน้าขึ้นสบตา “ฉันแค่...ฉันแค่อยากให้ทุกอย่างมันจบๆ ไป ฉันไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้” “แต่คุณกลับทำให้มันบานปลายไปมากกว่าเดิมต่างหาก” รินพูดอย่างตัดพ้อ “ฉันรู้...” แพรวากล่าวเสียงแผ่ว “ฉันขอโทษจริงๆ นะริน ฉันไม่เคยตั้งใจจะทำร้ายเธอเลย” “แล้วทำไมคุณถึงทำแบบนั้นล่ะคะ” รินถามอย่างไม่เข้าใจ “ทำไมคุณถึงต้องมาโกหกเรื่องแม่ของฉัน” แพรวาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “พ่อของเธอ...วิทย์ เขาเป็นคนที่ฉันรักมากที่สุดในชีวิต แต่...แต่เขาเลือกแม่ของเธอ” รินเบิกตากว้าง “คุณ...คุณคือคนที่พ่อของหนูเคยรัก?” แพรวาพยักหน้า “ใช่...เราเคยคบกันก่อนที่เขาจะเจอแม่ของเธอเสียอีก แต่...แต่พอเขาเจอแม่ของเธอ เขาก็เปลี่ยนไป เขาบอกว่าเขาหมดรักฉันแล้ว” “แล้วคุณ...คุณก็เลยแค้นแม่ของหนู?” รินถาม “ไม่...ฉันไม่ได้แค้นแม่ของเธอ” แพรวาปฏิเสธ “ฉันเสียใจ...เสียใจที่ต้องเสียเขาไป แต่ฉันก็เข้าใจนะว่าความรักมันบังคับกันไม่ได้” “แล้วทำไมคุณถึงโกหกเรื่องแม่ของหนูคะ” รินถามอีกครั้ง “ฉัน...ฉันแค่อยากให้วิทย์กลับมาหาฉัน” แพรวากล่าว “ฉันคิดว่าถ้าวิทย์รู้ว่าแม่ของเธอเป็นคนไม่ดี เขาคงจะกลับมาหาฉัน ฉัน...ฉันมันโง่มากเลยริน ฉันไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ฉันทำมันจะสร้างความเจ็บปวดให้เธอได้มากขนาดนี้” น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มของแพรวา “ฉัน...ฉันขอโทษจริงๆ นะริน ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ขอให้เธอให้อภัย แต่...แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า ฉันเสียใจจริงๆ” รินมองแพรวา นิ่งเงียบ เธอไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี ความเกลียดชังที่เธอเคยมีต่อแพรวา มันค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความสงสาร “คุณ...คุณรักพ่อของหนูมากเลยใช่ไหมคะ” รินถามเสียงเบา แพรวายิ้มทั้งน้ำตา “รักมาก...รักมากจนยอมทำทุกอย่าง” “แล้วคุณ...คุณจะทำยังไงต่อไปคะ” รินถาม “ฉัน...ฉันไม่รู้” แพรวาตอบ “ฉันคงต้องยอมรับผลของการกระทำของฉันเอง” “แล้วคุณ...คุณจะไปบอกความจริงกับพ่อของหนูไหมคะ” แพรวาส่ายหน้า “ไม่...ฉันไม่กล้า ฉันกลัวว่าเขาจะเกลียดฉันไปตลอดชีวิต” “แต่ความจริงก็คือความจริงนะคะ” รินกล่าว “หนูว่า...หนูว่าคุณควรจะบอกท่าน” “ฉัน...ฉันไม่แน่ใจ” แพรวาลังเล “หนูเข้าใจว่ามันยาก” รินพูดต่อ “แต่หนูว่า...การเก็บความลับเอาไว้ มันยิ่งทำให้เจ็บปวดกว่า” แพรวานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “เธอพูดถูก...ฉันควรจะบอกความจริง” “หนูจะอยู่เป็นเพื่อนคุณนะคะ” รินกล่าว “ถ้าคุณต้องการ” แพรวาหันมามองรินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ขอบใจนะริน...ขอบใจจริงๆ” รินยิ้มให้แพรวา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและยอมรับ เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแพรวาจะพัฒนาไปในทิศทางไหน แต่ในตอนนี้ เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยเธอก็ได้เห็นด้านที่อ่อนแอและเจ็บปวดของแพรวา ซึ่งทำให้เธอรู้สึกเห็นอกเห็นใจมากขึ้น “เรามาเริ่มกันใหม่นะ” รินกล่าว “ในฐานะ...พี่น้อง” แพรวาพยักหน้าอย่างแรง “ใช่...พี่น้อง” ทั้งสองคนมองหน้ากัน รอยร้าวในความสัมพันธ์เริ่มประสานกันทีละน้อย ความเจ็บปวดในอดีตกำลังถูกแทนที่ด้วยความหวังเล็กๆ สำหรับอนาคต