คืนนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้าสำหรับมินตรา เธอแทบไม่ได้นอน หลับๆ ตื่นๆ ด้วยความคิดที่ฟุ้งซ่าน สลับไปมาระหว่างความรู้สึกผิดหวัง เสียใจ และความสับสน เธอพยายามมองหาเหตุผลให้กับธารินทร์ แต่ก็ยิ่งขุดคุ้ยความรู้สึกเจ็บปวดของตัวเองให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อแสงอาทิตย์แรกของวันใหม่สาดส่องเข้ามา เธอก็ลุกขึ้นจากเตียงด้วยความรู้สึกเหนื่อยอ่อน ดวงตาของเธอมีรอยคล้ำบ่งบอกถึงการอดนอน "เป็นยังไงบ้าง" อรุณถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเขาเข้ามาในห้องนั่งเล่นและเห็นมินตรานั่งจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง "ก็... ยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ค่ะ" มินตราตอบเสียงแหบพร่า "ฉันคิดทั้งคืนเลย" "เธอคิดถึงเรื่องไหนเป็นพิเศษรึเปล่า" อรุณถามอย่างนุ่มนวล "ฉันคิดถึงเหตุผลที่เขาต้องปิดบังฉัน" มินตราถอนหายใจ "ถ้าเขารักฉันจริงๆ ทำไมเขาถึงไม่บอกฉันตรงๆ ทำไมเขาถึงปล่อยให้ฉันมารู้ทีหลังแบบนี้" "บางทีเขาอาจจะกลัวว่าเธอจะคิดเหมือนที่เธอคิดตอนนี้ก็ได้" อรุณเสนอแนะ "เขาอาจจะกำลังพยายามปกป้องความรู้สึกของเธอ" "แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกแย่ลงกว่าเดิมนะคะ" มินตราพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความขมขื่น "มันเหมือนกับว่าเขาไม่ไว้ใจฉันที่จะรับรู้เรื่องราวทั้งหมด" "ฉันรู้ว่ามันยากนะ" อรุณพูด "แต่เธอก็ต้องให้โอกาสเขาได้อธิบายนะ" "ฉันไม่แน่ใจว่าฉันพร้อมที่จะฟังหรือเปล่า" มินตราสารภาพ "ฉันกลัวว่าสิ่งที่เขาจะพูด จะยิ่งทำให้ฉันเจ็บปวดไปกว่าเดิม" "แต่การเก็บคำถามไว้ในใจมันก็ไม่ช่วยอะไรนะ" อรุณเตือน "มันจะกัดกินเธอไปเรื่อยๆ" มินตราพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้ดีว่าอรุณพูดถูก เธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงปัญหานี้ไปตลอดได้ เธอต้องเผชิญหน้ากับมัน และหาคำตอบที่ชัดเจน เธอตัดสินใจที่จะลองคุยกับแม่เลี้ยงอีกครั้ง แม้ว่าการสนทนาครั้งก่อนจะทำให้เธอรู้สึกแย่ก็ตาม ครั้งนี้เธอจะไปหาท่านด้วยตัวเอง "ฉันจะไปหาแม่เลี้ยงค่ะ" มินตราบอกอรุณ "ฉันต้องคุยกับท่านให้รู้เรื่อง" "ฉันไปด้วยนะ" อรุณเสนอทันที "ไม่เป็นไรค่ะอรุณ" มินตราส่ายหน้า "นี่เป็นเรื่องของฉัน ฉันต้องจัดการมันด้วยตัวเอง" หลังจากทานอาหารเช้าง่ายๆ มินตราก็เดินทางไปยังบ้านของแม่เลี้ยงของเธอ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความกังวลระคนตื่นเต้น เธอไม่รู้ว่าการพบกันครั้งนี้จะเป็นอย่างไร จะได้รับคำตอบที่เธอต้องการ หรือจะยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงกว่าเดิม เมื่อเธอไปถึงบ้าน แม่เลี้ยงของเธอกำลังนั่งจิบชาอยู่เพียงลำพังในสวนหลังบ้าน "สวัสดีค่ะคุณแม่" มินตราทักทายเสียงเบา พลางเดินเข้าไปหา แม่เลี้ยงเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของท่านฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย "มาทำไม" "หนูมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณแม่ค่ะ" มินตรากล่าวอย่างตรงไปตรงมา "เกี่ยวกับเรื่องบริษัทของคุณธาม และเรื่องที่คุณแม่ถือหุ้นค่ะ" แม่เลี้ยงวางถ้วยชาลงบนจานรอง เสียงของท่านยังคงเย็นชาเหมือนเดิม "ฉันบอกเธอแล้วไง ว่ามันเป็นเรื่องของฉัน" "แต่หนูเป็นลูกสาวของคุณแม่นะคะ" มินตรากล่าว "แล้วเรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับคนที่หนู... ที่หนูเคยรักด้วย" "นั่นเป็นปัญหาของเธอ ไม่ใช่ของฉัน" แม่เลี้ยงตอบอย่างไม่ใยดี "ฉันไม่เคยบอกให้เธอไปยุ่งกับเรื่องของฉัน" "หนูแค่ต้องการความจริงค่ะ" มินตราพยายามอธิบาย "หนูอยากรู้ว่าทำไมคุณแม่ถึงไปลงทุนในบริษัทของเขา แล้วทำไมถึงไม่เคยบอกหนูเลย" "ฉันทำธุรกิจของฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องรายงานให้ใครรู้" แม่เลี้ยงกล่าว "และที่ฉันไม่บอกเธอ ก็เพราะฉันไม่อยากให้เธอเอาเรื่องนี้ไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของเธอ" "แต่ตอนนี้มันกลับมาเกี่ยวข้องแล้วค่ะ" มินตรากล่าว "คุณธามเขาบอกว่าเขาก็รู้เรื่องนี้ แต่เขาเลือกที่จะไม่บอกฉัน" "ถ้าเขาไม่บอก เธอก็แสดงว่าเขามีเหตุผลของเขา" แม่เลี้ยงพูด "เธออย่ามาหาเรื่องให้ฉันปวดหัว" "หนูไม่ได้หาเรื่องค่ะ" มินตรากล่าว เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "หนูแค่ต้องการความเข้าใจ" "ความเข้าใจอะไร" แม่เลี้ยงหัวเราะเยาะ "เธอคิดว่าเธอเข้าใจทุกอย่างแล้วรึไง" "หนูก็ไม่รู้ค่ะ" มินตรายอมรับ "เพราะคุณแม่ไม่เคยบอกอะไรหนูเลย" "แล้วเธอคิดว่าฉันจะบอกเธอทำไม" แม่เลี้ยงถามกลับ "เธอก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของเราเป็นยังไง" คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของมินตรา เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแม่เลี้ยงของเธอไม่เคยราบรื่นนัก ท่านเป็นคนเย็นชา ห่างเหิน และไม่ค่อยแสดงความรู้สึกใดๆ ต่อเธอ "หนูก็หวังว่าสักวันหนึ่ง ความสัมพันธ์ของเราจะดีขึ้นนะคะ" มินตรากล่าวเสียงแผ่วเบา "แต่หนูไม่คิดว่าหนูจะต้องแลกมาด้วยการถูกปิดบังเรื่องแบบนี้" "เธออย่ามาสอนฉัน" แม่เลี้ยงตัดบท "ถ้าเธอไม่มีธุระอื่นแล้ว ก็กลับไปได้แล้ว" มินตรามองหน้าแม่เลี้ยงของเธอด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า เธอไม่พบคำตอบที่เธอต้องการเลย ตรงกันข้าม เธอรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก "ค่ะคุณแม่" มินตราตอบรับเสียงเบา ก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไป เมื่อกลับมาถึงออฟฟิศ เธอก็ได้พบกับธารินทร์ที่รอเธออยู่ "มินตรา" ธารินทร์เรียกเธอ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ผมเห็นคุณเมื่อเช้า ผมอยากจะคุยกับคุณ" มินตราหยุดยืนมองเขา เธอเห็นความตั้งใจจริงในแววตาของเขา แต่มันก็ยังไม่อาจจะลบล้างความรู้สึกผิดหวังในใจเธอได้ "คุณอยากจะคุยเรื่องอะไรคะ" มินตราถามกลับ น้ำเสียงของเธอยังคงมีระยะห่าง "ผมอยากจะอธิบายเรื่องทั้งหมด" ธารินทร์กล่าว "ผมรู้ว่าผมผิดพลาดที่ไม่ได้บอกคุณ แต่ผมอยากให้คุณฟังผมก่อน" "ฉันเพิ่งจะไปคุยกับแม่เลี้ยงมาค่ะ" มินตราบอกเขา "และฉันก็ได้คำตอบแล้ว" ธารินทร์เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ "แล้ว... ท่านพูดว่ายังไงบ้าง" "ท่านบอกว่าท่านไม่จำเป็นต้องรายงานเรื่องธุรกิจให้ใครรู้" มินตราตอบ "แล้วท่านก็บอกว่า ถ้าคุณไม่บอกฉัน ก็แสดงว่าคุณมีเหตุผลของพวกคุณ" ธารินทร์ถอนหายใจยาว "ผมรู้ว่ามันฟังดูไม่ดี" เขาพูด "แต่ผมอยากให้คุณเข้าใจนะ ว่าผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณเลย" "แล้วคุณอยากให้ฉันเข้าใจอะไรคะ" มินตราถาม "ว่าการปิดบังเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ในความสัมพันธ์ของคุณ" "ไม่ใช่อย่างนั้น" ธารินทร์รีบปฏิเสธ "ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า ผมกลัว... กลัวว่าคุณจะมองผมเปลี่ยนไป" "แต่มันก็เปลี่ยนไปแล้วค่ะ" มินตรากล่าว "เพราะคุณทำให้ฉันไม่รู้ว่าจะต้องเชื่อใจคุณอีกได้อย่างไร"