สัปดาห์ต่อมา มินตราใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการครุ่นคิดถึงข้อเสนอของธารินทร์ เธอปรึกษาทนายความ ตรวจสอบรายละเอียดของสัญญา และประเมินสถานการณ์ทางการเงินอย่างรอบคอบ แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามหาเหตุผลมาสนับสนุนการตัดสินใจของตัวเองมากแค่ไหน เธอก็ยังคงรู้สึกสับสนอยู่ดี ทุกครั้งที่เธอหยิบเอกสารของธารินทร์ขึ้นมาดู ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดเอาไว้มาตลอดหลายปีก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เธอนึกถึงวันแรกที่พวกเขาเจอกันที่งานสัมมนา วันที่เขาเดินเข้ามาทักทายเธอด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน วันที่พวกเขาเริ่มพูดคุยกันเรื่องธุรกิจ วันที่ความรักเริ่มก่อตัวขึ้น "มินตรา... เธอแน่ใจเหรอ" เสียงของอรุณดังขึ้นมาขัดจังหวะความคิดของเธอ มินตราวางเอกสารลง "ฉัน... ฉันกำลังพยายามอยู่" "ฉันรู้ว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ยาก" อรุณกล่าว "แต่ถ้าเธอไม่แน่ใจจริงๆ เธอก็ไม่ต้องทำก็ได้นะ" "แต่ถ้าฉันไม่ขายหุ้น แล้วเขาจะรู้สึกยังไงล่ะ" มินตราถาม "เขาอุตส่าห์เสนอตัวเข้ามาช่วย" "เขาคงเข้าใจนะ" อรุณตอบ "เขาคงรู้ว่าเธอรักธุรกิจนี้มากแค่ไหน" "แต่ถ้าฉันไม่ยอมขายหุ้น แล้วเขาจะคิดว่าฉันไม่ไว้ใจเขาหรือเปล่า" มินตราถามต่อ "เขาอาจจะคิดว่าฉันยังแค้นเขาอยู่" "แล้วเธอแค้นเขาอยู่หรือเปล่าล่ะ" อรุณถามอย่างตรงไปตรงมา มินตราเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร "ฉัน... ฉันไม่รู้" "ถ้าอย่างนั้น... ลองคุยกับเขาอีกครั้งไหม" อรุณเสนอ "ลองบอกความรู้สึกที่แท้จริงของเธอให้เขาฟัง" มินตรานิ่งไป เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องการเปิดใจคุยกับธารินทร์อย่างตรงไปตรงมามาก่อน เธอคิดว่าการจากกันในครั้งนั้นมันได้จบทุกอย่างไปแล้ว "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำได้" มินตรากล่าว "มันอาจจะทำให้สถานการณ์แย่ลงกว่าเดิมก็ได้" "แต่ถ้าเธอไม่ลอง เธอก็ไม่มีทางรู้" อรุณคะยั้นคะยอ "บางที... การได้พูดความรู้สึกที่แท้จริง อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับทั้งคู่ก็ได้นะ" มินตราพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกว่าอรุณพูดถูก เธอต้องลองอย่างน้อยก็ลองดู วันต่อมา มินตราตัดสินใจโทรศัพท์หาธารินทร์ "ฮัลโหลครับ" เสียงของธารินทร์ดังขึ้น "ธาม... ฉันเอง มินตรา" "อ้อ มินตรา" เสียงของเขามีแววประหลาดใจเล็กน้อย "มีอะไรเหรอ" "ฉัน... ฉันอยากจะคุยกับเธอเรื่องหุ้น" มินตรากล่าว "ฉันคิดว่า... ฉันอาจจะยังไม่พร้อมที่จะขายมัน" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับว่าธารินทร์กำลังประมวลผลคำพูดของเธอ "ไม่พร้อม... หรือไม่ต้องการ" "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจ" มินตราตอบ "แต่ฉันรู้สึกว่า... ฉันยังอยากจะดูแลธุรกิจนี้ด้วยตัวเองอยู่" "เข้าใจ" ธารินทร์ตอบเสียงเรียบ "แต่ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกฉันได้เสมอนะ" "ขอบคุณค่ะ" มินตรากล่าว "แล้ว... ถ้าคุณธามอยากจะเข้ามามีส่วนร่วมจริงๆ... ฉันขอเสนอว่า... เราอาจจะร่วมหุ้นกันก็ได้" ธารินทร์เงียบไปอีกครั้ง "ร่วมหุ้นกัน... หมายความว่ายังไง" "หมายความว่า... เราอาจจะช่วยกันดูแลธุรกิจนี้ต่อไป" มินตราอธิบาย "แต่ฉันก็ยังเป็นเจ้าของหุ้นส่วนหนึ่ง และคุณธามก็เป็นเจ้าของหุ้นส่วนหนึ่ง" "เธอแน่ใจเหรอ" ธารินทร์ถาม "หลังจากที่เราเคยมีปัญหามาก่อน" "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" มินตราตอบ "แต่ฉันคิดว่า... เราอาจจะทำได้" "แล้วถ้าเราทำไม่ได้ล่ะ" ธารินทร์ถาม "เราจะกลับไปทะเลาะกันอีกหรือเปล่า" "ฉันก็ไม่รู้" มินตราตอบ "แต่ฉันคิดว่า... เราควรจะลองอีกครั้ง" บทสนทนาของทั้งสองดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ พวกเขาพูดคุยกันถึงเงื่อนไขต่างๆ ในการร่วมหุ้นกัน ถึงแม้จะยังมีความไม่แน่ใจอยู่บ้าง แต่ทั้งสองก็รู้สึกว่านี่อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับสถานการณ์นี้ หลังจากวางสาย มินตราก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอก็รู้สึกว่าเธอได้ทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว วันรุ่งขึ้น มินตราชวนธารินทร์มาเจอกันที่ร้านกาแฟอีกครั้ง คราวนี้ พวกเขาไม่ได้คุยกันเรื่องธุรกิจอย่างเดียว แต่กลับพูดคุยถึงเรื่องราวในอดีต เรื่องราวความทรงจำเก่าๆ ที่เคยมีร่วมกัน "จำได้ไหม" ธารินทร์ถาม "วันแรกที่เรามาดูร้านนี้กัน" "จำได้สิ" มินตราตอบ "ตอนนั้นเราตื่นเต้นกันมากเลยนะ" "ใช่" ธารินทร์ยิ้ม "เรามีความฝันที่ยิ่งใหญ่มาก" "ตอนนี้... ความฝันของเราก็ยังคงอยู่" มินตรากล่าว "แค่เราอาจจะ... เปลี่ยนเส้นทางไปบ้าง" "ใช่" ธารินทร์พยักหน้า "แต่สุดท้าย... เราก็ยังคงอยู่ที่นี่" ทั้งสองมองหน้ากัน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ ราวกับว่ากำแพงที่เคยมีระหว่างพวกเขากำลังจะค่อยๆ พังทลายลง มินตราไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธารินทร์จะเป็นอย่างไรต่อไป แต่เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกที่เคยหลับใหลมานาน กำลังค่อยๆ กลับมา เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะนำพาเธอไปสู่สิ่งใด แต่เธอรู้ว่าเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันอย่างเต็มที่