หลังจากได้พูดคุยกับธารินทร์อย่างเปิดอก มินตราก็รู้สึกสบายใจขึ้นอย่างบอกไม่ถูก เธอได้เห็นความจริงใจของเขา และได้ยินข้อเสนอที่แสดงให้เห็นถึงความเข้าใจในสถานการณ์ของเธอ วันต่อมา มินตราได้ตัดสินใจที่จะตอบรับข้อเสนอของธารินทร์ แต่ไม่ใช่ในแบบที่เขาเสนอตอนแรก เธอยังคงต้องการที่จะบริหารธุรกิจของเธอด้วยตัวเอง แต่ก็ยินดีที่จะรับการสนับสนุนจากเขาในฐานะนักลงทุน เธอโทรศัพท์หาธารินทร์ทันทีที่ได้คำตอบที่แน่ใจ "ฮัลโหลค่ะคุณธาม" มินตรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น "ฉันคิดทบทวนเรื่องข้อเสนอของคุณธามแล้วค่ะ" "แล้ว... คำตอบคืออะไร" ธารินทร์ถามอย่างกระตือรือร้น "ฉัน... ฉันตัดสินใจที่จะไม่ขายหุ้นทั้งหมดค่ะ" มินตรากล่าว "ฉันยังอยากจะบริหารธุรกิจนี้ด้วยตัวเองต่อไป" ธารินทร์เงียบไปชั่วครู่ มินตรากังวลว่าเขาอาจจะผิดหวัง แต่แล้วเขาก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงด้วยรอยยิ้ม "ฉันเข้าใจ" "แต่..." มินตรากล่าวต่อ "ฉันยินดีที่จะรับการสนับสนุนจากคุณธามในฐานะนักลงทุนค่ะ" "หมายความว่า... ฉันจะยังคงเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทนี้" ธารินทร์ถาม "ใช่ค่ะ" มินตราตอบ "แต่ในฐานะนักลงทุน ที่จะคอยสนับสนุนฉัน และช่วยให้ธุรกิจของเราเติบโตต่อไป" "ฉันยินดีมากเลย มินตรา" ธารินทร์กล่าว "ฉันดีใจที่เราหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทั้งคู่ได้" "ฉันก็ดีใจค่ะ" มินตราตอบ "และ... ฉันก็อยากจะลองให้โอกาสเราทั้งคู่ได้เริ่มต้นใหม่จริงๆ" เมื่อได้ยินประโยคนั้น ธารินทร์ก็หัวเราะออกมาเบาๆ "ฉันรอคอยคำพูดนั้นจากเธออยู่นะ" การตัดสินใจครั้งนี้ถือเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญของมินตรา เธอได้เรียนรู้ที่จะเปิดใจรับความช่วยเหลือ และยอมรับว่าบางครั้งการมีใครสักคนคอยสนับสนุน ก็ไม่ได้หมายความว่าเธออ่อนแอลง วันรุ่งขึ้น มินตราได้นัดหมายกับธารินทร์อีกครั้ง เพื่อเซ็นสัญญาการเป็นนักลงทุนอย่างเป็นทางการ การพบปะกันครั้งนี้ เต็มไปด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความหวัง "ฉันดีใจนะที่ได้กลับมาทำงานร่วมกับเธออีกครั้ง" ธารินทร์กล่าวขณะที่เซ็นเอกสาร "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" มินตราตอบ "หวังว่าครั้งนี้... เราจะไปถึงฝันที่เคยตั้งไว้ด้วยกันนะคะ" "แน่นอน" ธารินทร์ยิ้ม "เราจะทำให้มันสำเร็จ" หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จเรียบร้อย ธารินทร์ก็เอ่ยปากชวนมินตราไปทานอาหารเย็นด้วยกัน "วันนี้... ฉันเลี้ยงนะ" ธารินทร์กล่าว "เป็นโอกาสที่เราจะได้ฉลองการเริ่มต้นใหม่ของเรา" มินตราลังเลเล็กน้อย "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจว่าเราควรจะ..." "ไม่เป็นไรน่า" ธารินทร์ขัดขึ้น "เราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกันนะ" เขายิ้มกว้าง "หรือ... เราอาจจะเป็นมากกว่านั้นก็ได้" มินตราหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย เธอรู้สึกเขินอาย แต่ก็มีความสุขที่ได้ยินประโยคนั้น "ก็ได้ค่ะ" มินตราตอบ "ฉันจะไปทานอาหารเย็นกับคุณธามค่ะ" ระหว่างที่พวกเขานั่งทานอาหารเย็นกัน บรรยากาศก็เต็มไปด้วยบทสนทนาที่ผ่อนคลาย พวกเขาพูดคุยกันถึงแผนธุรกิจในอนาคต และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับทิศทางของบริษัท "ฉันรู้สึกว่า... การที่เรากลับมาทำงานร่วมกันครั้งนี้ มันมีความหมายมากกว่าแค่เรื่องธุรกิจนะ" ธารินทร์กล่าวพลางมองเข้าไปในดวงตาของมินตรา "ฉันก็รู้สึกแบบนั้นค่ะ" มินตราตอบ "เหมือนกับว่า... เราได้มีโอกาสแก้ไขความผิดพลาดในอดีต" "และสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิม" ธารินทร์เสริม มินตราพยักหน้า เธอรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้อยู่กับธารินทร์อีกครั้ง เธอสัมผัสได้ถึงความผูกพันที่ยังคงมีอยู่ระหว่างพวกเขา และเธอเชื่อว่า การเริ่มต้นใหม่ครั้งนี้ จะนำพาพวกเขาไปสู่สิ่งที่ดีกว่าเดิมอย่างแน่นอน ในคืนนั้น ขณะที่ธารินทร์มาส่งมินตราที่บ้าน เขาก็หยุดรถข้างทาง และหันมามองเธอ "มินตรา" เขาเรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา "ฉัน... ฉันดีใจจริงๆ ที่เธอให้โอกาสฉันอีกครั้ง" "ฉันก็ดีใจค่ะ" มินตราตอบ "ฉันเชื่อมั่นในตัวคุณธามนะคะ" ธารินทร์ยื่นมือมาจับมือของมินตราไว้เบาๆ "ฉันจะทำให้เธอภูมิใจ" มินตรามองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความรักและความหวังที่ฉายชัดอยู่ข้างในนั้น เธอสัมผัสได้ว่า ความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... ด้วยความเข้าใจที่มากขึ้น และความหวังที่มากขึ้นกว่าเดิม บทต่อไปของความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป การตัดสินใจในครั้งนี้ จะนำพาพวกเขาไปสู่จุดที่สวยงาม หรือจะยังคงมีอุปสรรคที่รออยู่ข้างหน้า มินตราไม่รู้ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ หัวใจของเธอ... ยังคงรักเขาอยู่เสมอ