อรุณรัศมีนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างโรงพยาบาล แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาทำให้ห้องดูอบอุ่นขึ้น แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความสับสน เมฆได้ขอโทษเธอแล้ว และนั่นก็เป็นสิ่งที่เธอเฝ้ารอมาตลอด แต่การให้อภัยไม่ใช่เรื่องง่าย ความทรงจำเกี่ยวกับความเจ็บปวดในอดีตยังคงฝังแน่นอยู่ในใจ "แม่คะ" เสียงใสของแพรวดึงเธอออกจากภวังค์ อรุณรัศมีหันไปมองลูกสาวที่กำลังนั่งต่อจิ๊กซอว์อยู่บนพื้น "เป็นอะไรไปคะลูก" "หนูคิดถึงบ้าน" แพรวพูดพลางหันมามองแม่ "อยากกลับบ้านแล้ว" "อีกไม่นานเราก็ได้กลับบ้านแล้วนะลูก" อรุณรัศมียิ้มให้ "เดี๋ยวพอหนูแข็งแรงกว่านี้ เราก็จะได้กลับไปอยู่ด้วยกันอีกครั้ง" "แล้วพ่อจะกลับมาอยู่กับเราไหมคะ" แพรวถามด้วยความไร้เดียงสา คำถามของแพรวทำให้อรุณรัศมีใจกระตุก เธอไม่รู้จะตอบลูกสาวอย่างไรดี "แม่... แม่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันจ้ะ" "แต่หนูอยากให้พ่อกลับมา" แพรวพูดเสียงอ่อย "หนูอยากให้เราเป็นครอบครัวเหมือนเดิม" อรุณรัศมีกอดแพรวไว้แน่น เธอรู้ว่าลูกสาวต้องการอะไร แต่การกลับไปเป็นครอบครัวเหมือนเดิม มันไม่ง่ายเลย "แม่รู้จ้ะลูก" อรุณรัศมีปลอบ "แต่เราต้องรอดูไปก่อนนะ" เมื่อพูดถึงเมฆ อรุณรัศมีก็นึกถึงคำพูดที่เขาบอกว่า "ผมรู้ว่ามันไม่เหมาะสม แต่ผมทนเก็บมันไว้ไม่ไหวแล้ว" สิ่งที่เขาเก็บกดไว้คืออะไรกันแน่? และทำไมเขาถึงเพิ่งมาพูดตอนนี้? วันนั้น ลดาแวะมาเยี่ยมอรุณรัศมีที่โรงพยาบาล พร้อมกับข่าวที่ทำให้เธอประหลาดใจ "อรุณ" ลดาพูดขณะยื่นกล่องพัสดุให้ "อันนี้มีคนฝากมาให้เธอ" อรุณรัศมีรับกล่องมา แกะดูอย่างงุนงง ข้างในเป็นอัลบั้มรูปเก่าๆ และจดหมายฉบับหนึ่ง "ใครฝากมาคะ" อรุณรัศมีถาม "ไม่ทราบเหมือนกันจ้ะ" ลดาตอบ "คนที่มาส่งเขาบอกแค่ว่า ให้เอามาให้คุณอรุณรัศมี" อรุณรัศมีเปิดอัลบั้มดู ภาพในอัลบั้มเป็นรูปครอบครัวของเธอ สมัยที่เธอยังเด็กๆ ภาพถ่ายที่เต็มไปด้วยความสุข รอยยิ้ม และความอบอุ่น แต่เมื่อเธอเปิดไปเรื่อยๆ เธอก็พบกับภาพที่ทำให้เธอต้องชะงัก ภาพนั้นเป็นรูปหญิงสาวคนหนึ่งกำลังอุ้มทารกน้อย หญิงสาวคนนั้นมีใบหน้าคล้ายคลึงกับเธอมาก แต่ดูอ่อนกว่า และในอ้อมแขนของเธอคือเด็กทารกที่กำลังหลับตาพริ้ม "นี่มัน..." อรุณรัศมีอุทาน "อะไรเหรอ" ลดาถามด้วยความสงสัย อรุณรัศมีหยิบจดหมายขึ้นมาเปิดอ่าน มือของเธอสั่นเทา จดหมายเขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย "ถึงอรุณรัศมีที่รัก" "เมื่อเธอได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ฉันคงไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว" "ฉันคือแม่ของเธอ" "ฉันเสียใจที่ไม่ได้อยู่บอกความจริงกับเธอด้วยตัวเอง" "พ่อของเธอเป็นคนดี แต่เขาก็มีข้อบกพร่อง" "เขาไม่สามารถรับผิดชอบทุกอย่างได้" "เมื่อฉันตั้งท้องเธอขึ้นมา ฉันรู้ว่าฉันไม่พร้อมที่จะเป็นแม่" "แต่ฉันก็ตัดสินใจที่จะเก็บเธอไว้" "ฉันขอให้ป้าของฉันเป็นคนเลี้ยงดูเธอ" "เธอคือของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน" "ฉันรักเธอมากนะลูก" "และขอให้เธอมีความสุขกับชีวิต" "แม่ของเธอ" อรุณรัศมีอ่านจดหมายซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าป้าของเธอไม่ได้เป็นแม่แท้ๆ ของเธอ แต่เป็นอาของเธอต่างหาก และหญิงสาวในรูปถ่ายก็คือแม่ผู้ให้กำเนิดของเธอ "นี่มันเป็นไปไม่ได้" อรุณรัศมีพึมพำ "เกิดอะไรขึ้นเหรออรุณ" ลดาถามด้วยความเป็นห่วง "ฉัน... ฉันเพิ่งรู้ว่าคนที่เลี้ยงฉันมาตลอด ไม่ใช่แม่ของฉัน" อรุณรัศมีพูดเสียงสั่น "คนที่ฉันคิดว่าเป็นแม่ คือป้าของฉัน" "อะไรนะ!" ลดาอุทานด้วยความตกใจ "แล้วแม่ที่แท้จริงของเธอคือใคร" "ฉันไม่รู้" อรุณรัศมีส่ายหน้า "แต่ฉันมีรูปของเธออยู่ที่นี่" เธอชี้ไปที่รูปถ่ายในอัลบั้ม ลดาหยิบอัลบั้มมาดู "จริงด้วย! เธอหน้าเหมือนเธอมากเลย" "และในจดหมายบอกว่า เธอคือแม่ของฉัน" อรุณรัศมีพูดต่อ "เธอเสียชีวิตไปแล้ว" ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรกับชีวิตหลังจากนี้ "แล้วพ่อของเธอรู้เรื่องนี้ไหม" ลดาถาม "ในจดหมายบอกว่า พ่อของฉันเป็นคนดี แต่เขาก็มีข้อบกพร่อง" อรุณรัศมีทวนคำพูดในจดหมาย "พ่อฉันไม่สามารถรับผิดชอบทุกอย่างได้" "เธอจะทำยังไงต่อไป" ลดาถาม "ฉันไม่รู้" อรุณรัศมีตอบ "ฉันสับสนมาก" ขณะที่อรุณรัศมียังคงนั่งจมอยู่กับความตกใจ เมฆก็เดินเข้ามาในห้อง "อรุณ" เขาเรียก อรุณรัศมีเงยหน้ามองเมฆ น้ำตาไหลอาบแก้ม "เมฆ" "เป็นอะไรไป" เมฆเห็นสภาพของอรุณรัศมีก็รีบเข้ามาหา "เกิดอะไรขึ้น" อรุณรัศมีหยิบรูปถ่ายและจดหมายให้เมฆดู "ฉันเพิ่งรู้ความจริง" เมฆอ่านจดหมายและดูรูปถ่ายด้วยสีหน้าประหลาดใจ "นี่มัน..." "ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง" อรุณรัศมีพูด "ฉันไม่รู้ว่าใครคือใครอีกต่อไปแล้ว" เมฆมองอรุณรัศมีด้วยความสงสาร "อรุณ อย่าเพิ่งคิดมากนะ" "ฉันจะคิดมากได้ยังไง" อรุณรัศมีถามเสียงดัง "ฉันเพิ่งรู้ว่าคนที่ฉันเรียกว่าแม่มาตลอด ไม่ใช่แม่แท้ๆ ของฉัน" "ผมเข้าใจ" เมฆกล่าว "แต่มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนานแล้วนะ" "แต่มันกระทบกับชีวิตฉันตอนนี้" อรุณรัศมีพูด "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อใจใครได้อีก" เมฆเดินเข้าไปกอดอรุณรัศมี "ผมอยู่ที่นี่นะอรุณ ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" อรุณรัศมีซบหน้าลงกับอกของเมฆ ร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอรู้สึกอ้างว้างและสับสนเป็นที่สุด "พ่อคะ" แพรวเดินเข้ามาหา "แม่เป็นอะไรไปคะ" เมฆมองแพรวด้วยความเป็นห่วง "แม่ไม่เป็นไรจ้ะลูก" "แม่ร้องไห้" แพรวพูด "แม่แค่เสียใจนิดหน่อยน่ะลูก" เมฆตอบ อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมองเมฆ "เมฆ... ฉันอยากรู้ความจริงทั้งหมด" "ผมจะบอกคุณทุกอย่าง" เมฆกล่าว "แต่ขอให้คุณตั้งสติก่อนนะ" อรุณรัศมีพยักหน้า เธอพร้อมที่จะรับฟังความจริงทั้งหมด แม้ว่ามันจะเจ็บปวดก็ตาม