"คุณต้องเลือกนะคะธาม" อรุณรัศมีพูดเสียงสั่นเครือ "คุณจะปล่อยให้ความรักของเราต้องจบลงแบบนี้ไม่ได้" น้ำตาเม็ดเล็กผุดขึ้นมาที่ขอบตาของเธอ เธอพยายามกลั้นมันไว้ แต่ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามามันรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานได้ ธามมองอรุณรัศมีด้วยสายตาที่เจ็บปวด เขาเห็นความหวังที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากดวงตาของเธอ แทนที่ด้วยความผิดหวังและเสียใจ เขารู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมากำบิดหัวใจของเขาจนแทบจะแหลกสลาย "ฉัน... ฉันรู้ว่ามันยาก" เสียงของเขาแหบพร่า "แต่ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ อรุณรัศมี เรื่องของฉันมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดมาก" "ซับซ้อนแค่ไหนคะ" อรุณรัศมีถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตัดพ้อ "ซับซ้อนจนคุณต้องทำร้ายหัวใจของฉันแบบนี้ หรือซับซ้อนจนคุณต้องเลือกที่จะยอมจำนนต่อสิ่งที่พ่อของคุณต้องการ" เธอเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของเขาเบาๆ "ธามคะ ฉันขอแค่ความจริงใจจากคุณ แค่นั้นเอง" ธามจับมือของอรุณรัศมีที่วางอยู่บนแก้มของเขา บีบมันเบาๆ "ฉันให้เธอได้ทุกอย่างนะอรุณรัศมี ยกเว้น... ยกเว้นอนาคตที่ฉันไม่สามารถมอบให้เธอได้อย่างแท้จริง" เขาถอนหายใจอีกครั้ง "พ่อของฉัน... ท่านไม่เคยเห็นเธอในสายตาของท่าน ท่านต้องการให้ฉันแต่งงานกับลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่ เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจของครอบครัว ถ้าฉันไม่ทำตาม ท่านจะตัดฉันออกจากกองมรดกทั้งหมด" "แล้วคุณคิดว่าการแต่งงานกับคนอื่น จะทำให้คุณมีความสุขจริงๆ งั้นเหรอคะ" อรุณรัศมีถาม น้ำเสียงของเธอเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "คุณจะยอมให้เงินและอำนาจมาบงการชีวิตของคุณไปตลอดงั้นเหรอ" "ฉันไม่รู้" ธามตอบอย่างจนปัญญา "แต่ฉันรู้ว่าการต่อสู้กับพ่อของฉัน มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มันมีอะไรมากกว่านั้นที่เราคุยกันไม่ได้" "แล้วความรู้สึกของฉันล่ะคะ" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น "คุณเคยคิดถึงมันบ้างไหม ความรู้สึกของผู้หญิงที่รักคุณหมดหัวใจ แต่กลับต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้จนสุดกำลัง มันก็ไหลรินออกมาจนได้ เธอปล่อยให้มันไหลลงมาอย่างไม่คิดจะห้าม "คุณรู้ไหมธาม ความรักของเรามันผิดมาตั้งแต่แรกแล้ว แต่ฉันก็ยังเลือกที่จะเดินหน้าต่อ เพราะฉันเชื่อในตัวคุณ ฉันเชื่อว่าคุณจะสามารถหาทางออกให้เราได้" "ฉันขอโทษ" ธามพูดซ้ำๆ "ฉันขอโทษจริงๆ" "คำขอโทษของคุณมันไม่มีค่าอะไรอีกแล้วธาม" อรุณรัศมีพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาขึ้น "ถ้าคุณไม่สามารถปกป้องความรักของเราได้ ถ้าคุณไม่สามารถยืนหยัดเพื่อสิ่งที่คุณต้องการได้" เธอค่อยๆ ดึงมือของเขาออกจากมือของเธอ "ฉันไม่ต้องการให้คุณต้องลำบากใจ หรือต้องเลือกระหว่างพ่อกับฉัน" "เธอจะไปจริงๆ เหรอ" ธามถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "ใช่ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "ฉันคิดว่านี่คงเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจที่ไม่อาจประเมินค่าได้ "ฉันขอให้คุณโชคดีกับชีวิตที่คุณเลือกนะคะ" เมื่อพูดจบ อรุณรัศมีก็ลุกขึ้นยืนทันที เธอไม่รอให้ธามได้พูดอะไรอีก เธอเดินออกจากร้านกาแฟไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ธามนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะเดิม ใบหน้าของเขาซีดเผือด ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลายลงตรงหน้า อรุณรัศมีเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้จุดหมาย เธอปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างอิสระ ความเจ็บปวดที่บีบคั้นอยู่ในอกมันหนักอึ้งเกินกว่าที่เธอจะแบกรับไหว เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้มันเจ็บปวดเหลือเกิน แต่เธอก็คิดว่ามันจำเป็น เธอไม่สามารถทนอยู่กับความสัมพันธ์ที่ไม่มีอนาคตได้อีกต่อไป เธอไม่สามารถทนเห็นตัวเองต้องเจ็บช้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะเดียวกัน ที่โรงพยาบาล คุณสมพรเป็นห่วงอรุณรัศมีมาก เมื่อเห็นว่าเลยเวลาที่เธอจะกลับมาแล้ว เธอก็ตัดสินใจโทรศัพท์หาอรุณรัศมี แต่ก็ไม่มีคนรับสาย เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก จึงตัดสินใจเดินไปยังร้านกาแฟที่อรุณรัศมีมักจะไปพบธาม เมื่อคุณสมพรไปถึงร้านกาแฟ เธอก็เห็นธามนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมร้าน ใบหน้าของเขาดูหมองเศร้าอย่างเห็นได้ชัด คุณสมพรเดินเข้าไปหาเขา "คุณธามคะ" คุณสมพรเรียก ธามเงยหน้าขึ้นมองคุณสมพรด้วยความตกใจ "คุณสมพร..." "อรุณรัศมีไปไหนคะ" คุณสมพรถามด้วยความเป็นห่วง ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "เธอ... เธอไปแล้วครับ" "ไปไหนคะ" คุณสมพรซักต่อ "เธอมีเรื่องอะไรกับคุณหรือเปล่า" ธามหลับตาลง "เธอ... เธอตัดสินใจที่จะถอยห่างไปครับ" คุณสมพรมองธามด้วยความเข้าใจ เธอรู้ดีว่าสถานการณ์ของอรุณรัศมีนั้นยากลำบากแค่ไหน "ป้าเข้าใจค่ะ" คุณสมพรพูดเสียงอ่อนโยน "แต่บางที... การเริ่มต้นใหม่ อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอจริงๆ" "ผม... ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้วครับคุณสมพร" ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ผมรักอรุณรัศมีมาก แต่ผมก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย" "ป้าเชื่อว่าเธอเข้มแข็งพอที่จะผ่านเรื่องนี้ไปได้ค่ะ" คุณสมพรปลอบ "แล้วคุณเองก็เช่นกัน"