อรุณรัศมีเดินไปตามทางเดินในสวนที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิลอยมาแตะจมูก ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง แสงจันทร์สีนวลส่องกระทบใบหน้าของเธอ ทำให้ดูงดงามราวกับนางฟ้าในเทพนิยาย แต่ภายในใจของเธอกลับยังคงเต็มไปด้วยความขัดแย้งและความไม่แน่ใจ เธอหยุดยืนอยู่ใต้ต้นซากุระใหญ่ที่กำลังผลิดอกสีชมพูอ่อนหวาน สะพัดไหวไปตามแรงลมเบาๆ เธอยกมือขึ้นสัมผัสกลีบดอกไม้บางเบา รู้สึกได้ถึงความเปราะบางของมัน เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกวินท์ "สวยจังเลยเนอะ" เสียงของผู้หญิงดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้อรุณรัศมีสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันกลับไปมอง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น หญิงสาวคนนั้นมีใบหน้าอ่อนหวาน ผมยาวสีดำสนิท ดวงตาฉายแววเป็นมิตร เธอดูอ่อนวัยกว่าอรุณรัศมีเล็กน้อย "สวัสดีค่ะ" อรุณรัศมีกล่าวทักทายอย่างสุภาพ "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ พิม ค่ะ" หญิงสาวคนนั้นแนะนำตัว "คุณคงจะเป็น...คุณอรุณรัศมีสินะคะ" อรุณรัศมีแปลกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายรู้จักชื่อเธอ "ใช่ค่ะ ฉันอรุณรัศมี" "ฉันเป็นเพื่อนของคุณกวินท์ค่ะ พอดีแวะมาคุยธุระนิดหน่อย เลยเห็นคุณเดินออกมา" พิมยิ้มให้ "สวนที่นี่สวยมากเลยนะคะ" "ค่ะ สวยจริงๆ" อรุณรัศมีตอบรับ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกประหลาดใจไว้ "คุณกวินท์ดูแลคุณดีมากเลยนะคะ" พิมกล่าวพลางมองไปรอบๆ "เขาคงรักคุณมากเลย" คำพูดของพิมทำให้อรุณรัศมีรู้สึกใจกระตุกเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าพิมรู้เรื่องของเธอมากแค่ไหน หรือรู้เพียงแค่ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่กวินท์ดูแลอยู่ "คุณกวินท์เป็นคนดีค่ะ" อรุณรัศมีตอบอย่างเลี่ยงบาลี "ใช่ค่ะ เขาเป็นคนดีจริงๆ" พิมพยักหน้า "แต่บางที...เขาก็อาจจะดูเย็นชาไปบ้างนะคะ" "คุณสนิทกับคุณกวินท์มากเลยเหรอคะ" อรุณรัศมีถามตรงๆ พิมหัวเราะเบาๆ "ก็ไม่เชิงค่ะ เราเคยทำงานด้วยกันสมัยก่อน แต่ก็ไม่ได้เจอกันบ่อยนัก" เธอหยุดเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ "แต่ฉันก็รู้จักนิสัยเขาดีพอสมควรนะ เขาเป็นคนเด็ดขาด จริงจังกับทุกเรื่อง แล้วก็...หวงของมากด้วย" คำว่า "หวงของ" ทำให้หัวใจของอรุณรัศมีเต้นแรงขึ้น เธอรู้ว่าตัวเองคือ "ของ" ที่กวินท์กำลังหวงแหน "คุณเป็นคนพิเศษสำหรับเขานะคะ" พิมมองอรุณรัศมีตรงๆ "ฉันสัมผัสได้" อรุณรัศมีไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับคำพูดของพิม เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกทดสอบ หรือถูกจับผิด "หนู...หนูไม่รู้จะตอบยังไงค่ะ" อรุณรัศมีเอ่ยเสียงเบา "ไม่เป็นไรค่ะ" พิมยิ้ม "ฉันแค่...อยากจะบอกคุณว่า ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ ก็บอกนะคะ" "ขอบคุณค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "ฉันไปก่อนนะคะ" พิมกล่าวลา "ไว้คุยกันใหม่นะคะ คุณอรุณรัศมี" เมื่อพิมเดินจากไป อรุณรัศมีก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้ามาในหัว การปรากฏตัวของพิมทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่า คนภายนอกจะรับรู้เรื่องของเธอได้มากแค่ไหน และกวินท์จะสามารถปกปิดเรื่องนี้ได้ตลอดไปจริงหรือ เธอกลับมาที่ห้องนอนอีกครั้ง กวินท์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่อนลงกว่าเดิม "ใครมา" เขาถาม "เพื่อนของคุณกวินท์ค่ะ ชื่อพิม" อรุณรัศมีตอบ กวินท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เธอมาทำไม" "มาคุยเรื่องงานค่ะ" อรุณรัศมีโกหก "แล้วก็...ถามถึงหนูด้วย" "เธอพูดอะไรบ้าง" กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสงสัย "ก็...ก็ไม่มีอะไรมากค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "แค่ทักทายกันเฉยๆ" กวินท์มองหน้าเธออย่างพิจารณา เขาคงไม่เชื่อคำโกหกของเธอทั้งหมด แต่ก็เลือกที่จะไม่ซักไซ้ไล่เลียงต่อ "มานี่สิ" เขากวักมือเรียก "มานอนพักผ่อนเถอะ" อรุณรัศมีเดินไปหาเขานั่งลงบนเตียง เขากอดเธอไว้แนบอก "ผมขอโทษนะ ที่ทำให้เธอต้องรู้สึกไม่ดี" "หนูรู้ค่ะ" อรุณรัศมีพึมพำ "หนูก็แค่...อยากให้ทุกอย่างมันชัดเจนกว่านี้" "ผมรู้" กวินท์ถอนหายใจ "แต่ตอนนี้...มันยังไม่ถึงเวลา" อรุณรัศมีซบหน้าลงบนอกของเขา สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอภายใต้เสื้อเชิ้ตของเขา เธอหลับตาลง พยายามคิดถึงอนาคต ถึงวันที่เธอจะได้ยืนเคียงข้างเขาอย่างเปิดเผย ได้บอกกับทุกคนว่าเธอคือภรรยาของกวินท์ "คุณกวินท์คะ" เธอเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง "ว่าไง" "ถ้า...ถ้าหนูอยากจะไปหาคุณหมอบ้าง จะได้ไหมคะ" เธอถาม "แค่...ไปตรวจดูอาการเฉยๆ น่ะค่ะ" กวินท์กอดเธอแน่นขึ้น "ได้สิ ผมจะจัดการให้" อรุณรัศมีรู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดหน่อย อย่างน้อยที่สุด การได้ไปพบคุณหมอ ก็เป็นก้าวเล็กๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกว่าได้ทำอะไรบางอย่างเพื่อตัวเองและลูก "ขอบคุณนะคะ" เธอพูดเสียงแผ่วเบา ในค่ำคืนนั้น อรุณรัศมีหลับตาลง พยายามมองหาแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด เธอรู้ว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล และเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย แต่เมล็ดพันธุ์แห่งความหวังเล็กๆ ในใจของเธอกำลังค่อยๆ งอกเงย เธอเชื่อว่าสักวันหนึ่ง ความลับที่กวินท์เก็บงำไว้ จะกลายเป็นความจริงที่สวยงาม และเธอจะได้เป็น "เมีย" ที่แท้จริงของเขา ไม่ใช่แค่ "เมียที่เขาเก็บไว้"