แพรวาเดินออกมาจากโรงพยาบาลด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง การเผชิญหน้ากับภาคินอีกครั้ง และการได้ฟังคำอธิบายของเขา ทำให้เธอสับสนยิ่งกว่าเดิม เธอรักภาคิน แต่เธอก็ยังคงมีความกลัวและความไม่ไว้วางใจอยู่ลึกๆ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา แพรวาใช้เวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น เธอพยายามทบทวนความรู้สึกทั้งหมด และพิจารณาทางเลือกต่างๆ ที่อยู่ตรงหน้า เธอหยิบรูปถ่ายใบเก่าขึ้นมาดู ภาพของเธอกับภาคินในวัยเด็ก มันทำให้เธอคิดถึงความบริสุทธิ์ในความสัมพันธ์ของพวกเขา ความผูกพันที่ไม่มีเงื่อนไข "ถ้าหากเรายังเป็นเด็กในตอนนั้น... เราจะยังรักกันอยู่ไหม" แพรวาสงสัย เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ซับซ้อนกว่านั้นมาก มันเต็มไปด้วยอุปสรรค ความคาดหวัง และความผิดพลาด ในขณะเดียวกัน ภาคินก็พยายามติดต่อเธออยู่เสมอ เขาโทรศัพท์มาทุกวัน ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ และขอโทษขอโพยสำหรับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น "แพรวา... ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก" ภาคินกล่าวในการสนทนาครั้งหนึ่ง "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมรักคุณจริงๆ" "ฉันรู้ค่ะ" แพรวาตอบ "แต่ฉันก็ยังคงกลัวอยู่" "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมเปลี่ยนแปลงไปแล้ว" ภาคินยืนยัน "ผมจะทำให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง" แพรวาพยายามจะเชื่อคำพูดของเขา แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงอดีต "แล้ว... คุณจะทำยังไงต่อไปคะ" แพรวาถาม "คุณจะอยู่ที่นี่ หรือจะกลับไป" "ผมจะอยู่ที่นี่ครับ" ภาคินตอบ "จนกว่าคุณจะบอกให้ผมไป" คำตอบนั้นทำให้แพรวารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยภาคินก็พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเธอ หลายวันต่อมา แพรวาตัดสินใจไปเยี่ยมภาคินอีกครั้งที่โรงพยาบาล คราวนี้เธอไม่ได้รู้สึกประหม่าเท่าครั้งก่อน เธอนำดอกทานตะวันไปให้เขา ดอกไม้ที่สื่อถึงความสดใสและความหวัง "ดอกทานตะวันเหรอครับ" ภาคินถาม เมื่อเห็นดอกไม้ในมือของแพรวา "ผมชอบมากเลย" "ฉันคิดว่าคุณน่าจะชอบค่ะ" แพรวาตอบ "มันดูสดใสดี" ทั้งสองพูดคุยกันอย่างเปิดอก แพรวาเล่าถึงความรู้สึกของเธอ ความกลัว ความสับสน และความหวัง ภาคินรับฟังอย่างตั้งใจ และตอบสนองด้วยความเข้าใจ "ผมรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยสำหรับคุณแพรวา" ภาคินกล่าว "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้คุณกลับมารักผมอีกครั้ง" "ฉัน... ฉันก็ยังไม่แน่ใจนะคะ" แพรวาพูด "แต่ฉันก็พร้อมที่จะให้โอกาสคุณ" ภาคินยิ้มอย่างอบอุ่น "ขอบคุณครับแพรวา" เขาตอบ "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง" หลังจากนั้น แพรวาก็เริ่มไปเยี่ยมภาคินที่โรงพยาบาลเป็นประจำ เธอเห็นพัฒนาการของเขาที่ดีขึ้นเรื่อยๆ และเธอเองก็รู้สึกว่าความกลัวในใจค่อยๆ ลดน้อยลง วันหนึ่ง ขณะที่แพรวากำลังจะกลับ ภาคินก็เอื้อมมือมาจับมือเธอไว้ "แพรวา" ภาคินเรียก "เรา... เราลองกลับไปเริ่มต้นใหม่กันได้ไหม" แพรวานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอสบตาภาคิน แล้วเห็นความหวังในดวงตาของเขา "ฉัน... ฉันอยากให้เราลองดูนะคะ" แพรวาตอบ "แต่เราต้องให้เวลาซึ่งกันและกันนะคะ" "แน่นอนครับ" ภาคินตอบ "ผมจะอดทนรอ" เขากระชับมือของเธอ "ผมรักคุณนะแพรวา" "ฉันก็รักคุณค่ะภาคิน" แพรวาตอบ แล้วยิ้มให้เขา การเดินทางของแพรวาและภาคินยังคงไม่สิ้นสุด มันเต็มไปด้วยบททดสอบและความท้าทายมากมาย แต่ทั้งสองก็พร้อมที่จะเผชิญหน้าไปด้วยกัน แพรวารู้ดีว่าเธออาจจะยังหนีจากอดีตได้ไม่หมด แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวเดินไปข้างหน้า พร้อมกับหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวัง และความรักที่เริ่มจะเบ่งบานอีกครั้ง สะพานแห่งการเยียวยากำลังถูกสร้างขึ้น และทั้งคู่ก็พร้อมที่จะก้าวข้ามมันไปด้วยกัน เพื่ออนาคตที่สดใสกว่าเดิม