ริมฝีปากของภาคินประกบลงบนริมฝีปากของแพรวาอย่างแผ่วเบา ทว่าความแผ่วเบานั้นกลับทรงพลังราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดเข้าหาฝั่ง แพรวาตัวแข็งทื่อ ไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไหนได้ สมองของเธอขาวโพลน มีเพียงความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง จุมพิตนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้สัมผัสกัน แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป มันมีความรู้สึกที่อัดอั้น ลึกซึ้ง และเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ภาคินค่อยๆ เพิ่มแรงกด ความอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่ทำให้หัวใจของแพรวาบีบรัด เขาค่อยๆ ลูบไล้ริมฝีปากของเขาไปตามริมฝีปากของเธออย่างเชื่องช้า ราวกับต้องการจะจดจำทุกสัมผัส ทุกรายละเอียดของเธอเอาไว้ แพรวาหลับตาลง เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่เป่ารดใบหน้า ลมหายใจที่สั่นเครือ บอกเล่าถึงความรู้สึกที่เขาพยายามเก็บงำเอาไว้ "แพรวา..." เสียงของภาคินแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากลำคอ เมื่อเขาผละริมฝีปากออกเล็กน้อย เพียงเพื่อให้ได้มองสบตาเธออีกครั้ง ดวงตาของเขายังคงแดงก่ำ ฉายแววของความรู้สึกที่ปะทุอยู่ภายใน "ผม... ผมห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ" แพรวาเงยหน้ามองเขา ใบหน้าของเธอแดงก่ำไปหมด เธอรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย หัวใจของเธอยังคงเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "คุณภาคิน... นี่มัน..." "ผมรู้ครับ" ภาคินขัดขึ้น "ผมรู้ว่ามันผิด ผมรู้ว่าผมไม่ควรทำแบบนี้ แต่ผม..." เขากลั้นหายใจ "ผมคิดถึงคุณเหลือเกินแพรวา ผมทรมานเหลือเกินที่ต้องอยู่ห่างจากคุณ" คำพูดของเขาดังก้องอยู่ในโสตประสาทของแพรวา เธอไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร ความรู้สึกที่เธอพยายามจะหลีกหนีมาตลอด กลับถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ภาพความทรงจำในอดีตฉายซ้ำในหัวของเธอ ภาพรอยยิ้มของเขา เสียงหัวเราะของเขา และความเจ็บปวดที่เขาเคยทำให้เธอ "คุณ... คุณควรจะไป" แพรวาพยายามพูดเสียงให้มั่นคงที่สุด ทว่าน้ำเสียงของเธอกลับสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ "คุณลืมของแล้ว ก็เอามันไปสิ" ภาคินยกมือขึ้นมาประคองใบหน้าของเธอไว้เบาๆ นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบไล้ไปตามโหนกแก้มเนียนนุ่มของเธอ "ของที่ผมลืม... มันไม่ใช่ของที่จับต้องได้นะแพรวา" "หมายความว่ายังไงคะ" แพรวาถาม พยายามปัดมือเขาออก ทว่าแรงของเขามีมากกว่า เธอยังคงติดอยู่ในอ้อมแขนของเขา "หัวใจของคุณไงครับ" ภาคินกระซิบ ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนเธอแทบจะรู้สึกถึงลมหายใจของเขา "ผมลืมหัวใจของคุณไว้ที่นี่... ที่บ้านหลังนี้... ที่ข้างๆ คุณ" แพรวาเบิกตากว้าง เธอพยายามจะหาคำตอบ แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ปลายลิ้น ทำไมหัวใจของเธอถึงเต้นแรงแบบนี้ เมื่อเขาอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ ทำไมร่างกายของเธอถึงตอบสนองต่อสัมผัสของเขา ทั้งที่สมองสั่งให้ต่อต้าน "คุณมัน... คุณมันใจร้าย" แพรวาพูดเสียงแผ่วเบา "คุณเคยทำลายมันไปแล้ว" "ผมรู้ครับ" ภาคินยอมรับ "และผมก็เสียใจมาก ผมจะชดเชยให้แพรวา ผมจะทำให้ดีที่สุด" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาอีกครั้ง "ให้โอกาสผมอีกครั้งนะแพรวา" ก่อนที่แพรวาจะได้เอ่ยปฏิเสธ ริมฝีปากของเขาก็ประกบลงบนริมฝีปากของเธออีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่จุมพิต มันคือการยืนยัน การอ้อนวอน และการทวงคืน แพรวาพยายามจะขัดขืน แต่ร่างกายของเธอกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง สมองของเธอสั่งให้หนี แต่หัวใจกลับร่ำร้องให้ยอมรับ ภาคินค่อยๆ ใช้ลิ้นไล้ไปตามริมฝีปากของเธอ ขออนุญาตเข้าสู่โพรงปากที่อ่อนนุ่ม แพรวาอ้าปากออกอย่างแผ่วเบา ปล่อยให้เขาเข้ามาสำรวจ สัมผัสของลิ้นที่พันเกี่ยวกัน มันปลุกเร้าความรู้สึกที่หลับใหลมานานให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แพรวารู้สึกถึงความปรารถนาที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ ความรู้สึกที่เธอพยายามจะปกปิดเอาไว้ มือของภาคินเลื่อนลงมาโอบรอบเอวของเธอ ดึงร่างของเธอเข้ามาแนบชิดกันมากยิ่งขึ้น แพรวาสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านจากร่างกายของเขา เธอไม่สามารถหายใจได้สะดวกนัก หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "คุณ... คุณจะทำอะไร" แพรวาถามอีกครั้ง เสียงของเธอแทบจะกลืนหายไปกับเสียงจุมพิตที่ดังขึ้น "ผมจะเอามันกลับไป" ภาคินตอบเสียงแหบพร่า "หัวใจของคุณ... ผมจะเอามันกลับไป" เขาผละริมฝีปากออก มองสบตาเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา "ผมต้องการคุณแพรวา ผมต้องการคุณกลับมา" แพรวาหลับตาลง เธอไม่แน่ใจว่ากำลังตัดสินใจอะไรอยู่ เธอกำลังจะยอมจำนนต่อความรู้สึก หรือกำลังจะตกหลุมพรางของเขาอีกครั้ง "แต่... แต่คุณเคย... " "ผมรู้ครับ" ภาคินพูด แทรกคำพูดของเธอ "ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้วจริงๆ และผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจอีก" เขาจูบหน้าผากของเธอ "ผมสัญญา" มือข้างหนึ่งของเขาประคองใบหน้าของเธอไว้ มืออีกข้างค่อยๆ สอดเข้าไปในเส้นผมของเธอ ลูบไล้กลุ่มผมนุ่มอย่างอ่อนโยน "ผมรักคุณนะแพรวา" คำพูดนั้นทำให้แพรวาตัวแข็งทื่อ เธอไม่เคยได้ยินคำพูดเหล่านั้นจากเขามาก่อน แม้แต่ในตอนที่พวกเขาเคยอยู่ด้วยกัน "คุณ... คุณพูดจริงเหรอ" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อ "จริงที่สุดครับ" ภาคินตอบ "ผมรักคุณมาตลอด" เขาค่อยๆ กดจุมพิตลงบนริมฝีปากของเธออีกครั้ง คราวนี้มันอ่อนโยนกว่าเดิม ราวกับจะปลอบประโลมหัวใจที่บอบช้ำของเธอ จุมพิตนั้นยาวนาน ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เมื่อภาคินผละออก แพรวาก็พบว่าน้ำตาได้ไหลรินลงมาบนแก้มของเธอ เธอไม่รู้ว่าน้ำตานี้เป็นน้ำตาแห่งความสุข ความเสียใจ หรือความสับสน "ผมจะดูแลคุณนะแพรวา" ภาคินเช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆ "ผมจะไม่ปล่อยมือคุณไปไหนอีก" แพรวาก้มหน้ามองพื้น เธอไม่กล้าสบตาเขา เธอรู้สึกถึงความขัดแย้งในใจอย่างรุนแรง ส่วนหนึ่งในใจของเธอต้องการจะเชื่อคำพูดของเขา ต้องการจะให้โอกาสเขาอีกครั้ง แต่อีกส่วนหนึ่งก็ยังคงหวาดกลัว ยังคงจำฝังใจกับความเจ็บปวดในอดีต "คุณ... คุณจะไปจริงๆ เหรอคะ" แพรวาถามเสียงสั่น "คุณจะเอามันกลับไปจริงๆ เหรอ" ภาคินยิ้มบางๆ "ผมจะเอามันกลับไปครับ" เขาตอบ "แต่ผมจะขอเก็บมันไว้ในอ้อมแขนของผมตลอดไป" เขาค่อยๆ ดึงเธอเข้าไปกอด ร่างของแพรวากอดตอบเขาอย่างแผ่วเบา เธอรู้สึกได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นอยู่ตรงกับหัวใจของเธอ ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามา โอบล้อมเธอเอาไว้ "ผมจะไปจริงๆ แล้วนะครับ" ภาคินกระซิบข้างหูเธอ "แต่ผมจะกลับมา" แพรวาพยักหน้าเบาๆ โดยที่ยังคงซบหน้าอยู่กับอกของเขา เธอรู้สึกถึงความปั่นป่วนในหัวใจ ความรู้สึกที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้กลับมาสัมผัสอีกครั้ง เมื่อภาคินผละออกไป แพรวาก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เธอหยิบกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้ววางมันกลับเข้าที่เดิม เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะไม่หนีไปไหนอีก